ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੧੨੪੩
Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 1243 — line-by-line, GurMatt-based meanings (3 approved)
📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekhਲਿਖਿਆ ਹੋਵੈ ਨਾਨਕਾ ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੧॥
likhiaa hovai naanakaa karataa kare su hoi ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਰੰਨਾ ਹੋਈਆ ਬੋਧੀਆ ਪੁਰਸ ਹੋਏ ਸਈਆਦ ॥
ra(n)naa hoieeaa bodheeaa puras hoe sieeaadh ||
ਸੀਲੁ ਸੰਜਮੁ ਸੁਚ ਭੰਨੀ ਖਾਣਾ ਖਾਜੁ ਅਹਾਜੁ ॥
seel sa(n)jam such bha(n)nee khaanaa khaaj ahaaj ||
ਸਰਮੁ ਗਇਆ ਘਰਿ ਆਪਣੈ ਪਤਿ ਉਠਿ ਚਲੀ ਨਾਲਿ ॥
saram giaa ghar aapanai pat uTh chalee naal ||
ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਅਉਰੁ ਨ ਸਚਾ ਭਾਲਿ ॥੨॥
naanak sachaa ek hai aaur na sachaa bhaal ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਬਾਹਰਿ ਭਸਮ ਲੇਪਨ ਕਰੇ ਅੰਤਰਿ ਗੁਬਾਰੀ ॥
baahar bhasam lepan kare a(n)tar gubaaree ||
ਖਿੰਥਾ ਝੋਲੀ ਬਹੁ ਭੇਖ ਕਰੇ ਦੁਰਮਤਿ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥
khi(n)thaa jholee bahu bhekh kare dhuramat aha(n)kaaree ||
ਸਾਹਿਬ ਸਬਦੁ ਨ ਊਚਰੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਸਾਰੀ ॥
saahib sabadh na uoocharai maiaa moh pasaaree ||
ਸਾਹਿਬ (ਸਿਰਮੌਰ /ਸਰਦਾਰ) ਸਬਦੁ (ਨੂੰ ਜਾਣ) ਊਚਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਏਨਾਂ ਨੂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੋਹ ਪਸਾਰਿਆ (ਵਿਆਪਿਆ) ਹੋਇਆ ਹੈ
ਅੰਤਰਿ ਲਾਲਚੁ ਭਰਮੁ ਹੈ ਭਰਮੈ ਗਾਵਾਰੀ ॥
a(n)tar laalach bharam hai bharamai gaavaaree ||
ਏਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਾਲਚ ਅਤੇ/ਕਾਰਨ ਭਰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਏਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵੀ ਭ੍ਰਮਿਤ ਗਵਾਰ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਨ ਚੇਤਈ ਜੂਐ ਬਾਜੀ ਹਾਰੀ ॥੧੪॥
naanak naam na chetiee jooaai baajee haaree ||14||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
ਲਖ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੋਵੈ ਲਖ ਜੀਵਣੁ ਕਿਆ ਖੁਸੀਆ ਕਿਆ ਚਾਉ ॥
lakh siau preet hovai lakh jeevan kiaa khuseeaa kiaa chaau ||
ਵਿਛੁੜਿਆ ਵਿਸੁ ਹੋਇ ਵਿਛੋੜਾ ਏਕ ਘੜੀ ਮਹਿ ਜਾਇ ॥
vichhuRiaa vis hoi vichhoRaa ek ghaRee meh jai ||
ਜੇ ਸਉ ਵਰ੍ਹਿਆ ਮਿਠਾ ਖਾਜੈ ਭੀ ਫਿਰਿ ਕਉੜਾ ਖਾਇ ॥
je sau varihaa miThaa khaajai bhee fir kauRaa khai ||
ਮਿਠਾ ਖਾਧਾ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ ਕਉੜਤਣੁ ਧਾਇ ਜਾਇ ॥
miThaa khaadhaa chit na aavai kauRatan dhai jai ||
ਮਿਠਾ ਕਉੜਾ ਦੋਵੈ ਰੋਗ ॥
miThaa kauRaa dhovai rog ||
ਨਾਨਕ ਅੰਤਿ ਵਿਗੁਤੇ ਭੋਗ ॥
naanak a(n)t vigute bhog ||
ਝਖਿ ਝਖਿ ਝਖਣਾ ਝਗੜਾ ਝਾਖ ॥
jhakh jhakh jhakhanaa jhagaRaa jhaakh ||
ਝਖਿ ਝਖਿ ਜਾਹਿ ਝਖਹਿ ਤਿਨੑ ਪਾਸਿ ॥੧॥
jhakh jhakh jaeh jhakheh tin(h) paas ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਕਾਪੜੁ ਕਾਠੁ ਰੰਗਾਇਆ ਰਾਂਗਿ ॥
kaapaR kaaTh ra(n)gaiaa raa(n)g ||
ਘਰ ਗਚ ਕੀਤੇ ਬਾਗੇ ਬਾਗ ॥
ghar gach keete baage baag ||
ਸਾਦ ਸਹਜ ਕਰਿ ਮਨੁ ਖੇਲਾਇਆ ॥
saadh sahaj kar man khelaiaa ||
ਤੈ ਸਹ ਪਾਸਹੁ ਕਹਣੁ ਕਹਾਇਆ ॥
tai seh paasahu kahan kahaiaa ||
ਮਿਠਾ ਕਰਿ ਕੈ ਕਉੜਾ ਖਾਇਆ ॥
miThaa kar kai kauRaa khaiaa ||
ਤਿਨਿ ਕਉੜੈ ਤਨਿ ਰੋਗੁ ਜਮਾਇਆ ॥
tin kauRai tan rog jamaiaa ||
ਜੇ ਫਿਰਿ ਮਿਠਾ ਪੇੜੈ ਪਾਇ ॥
je fir miThaa peRai pai ||
ਤਉ ਕਉੜਤਣੁ ਚੂਕਸਿ ਮਾਇ ॥
tau kauRatan chookas mai ||
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਵੈ ਸੋਇ ॥
naanak gurmukh paavai soi ||
ਜਿਸ ਨੋ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇ ॥੨॥
jis no praapat likhiaa hoi ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਜਿਨ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਮੈਲੁ ਕਪਟੁ ਹੈ ਬਾਹਰੁ ਧੋਵਾਇਆ ॥
jin kai hiradhai mail kapaT hai baahar dhovaiaa ||
ਕੂੜੁ ਕਪਟੁ ਕਮਾਵਦੇ ਕੂੜੁ ਪਰਗਟੀ ਆਇਆ ॥
kooR kapaT kamaavadhe kooR paragaTee aaiaa ||
ਅੰਦਰਿ ਹੋਇ ਸੁ ਨਿਕਲੈ ਨਹ ਛਪੈ ਛਪਾਇਆ ॥
a(n)dhar hoi su nikalai neh chhapai chhapaiaa ||
ਕੂੜੈ ਲਾਲਚਿ ਲਗਿਆ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਪਾਇਆ ॥
kooRai laalach lagiaa fir joonee paiaa ||
ਨਾਨਕ ਜੋ ਬੀਜੈ ਸੋ ਖਾਵਣਾ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੧੫॥
naanak jo beejai so khaavanaa karatai likh paiaa ||15||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥
salok mahalaa doojaa ||
ਕਥਾ ਕਹਾਣੀ ਬੇਦਂੀ ਆਣੀ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥
kathaa kahaanee bedha(n)ee aanee paap pu(n)n beechaar ||
ਬੇਦਾਂ ਜਾਂ/ਅਤੇ ਬੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਵਾਲੋਂ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੁਨ ਪਾਪ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਿਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। (ਮਤਲੱਬ ਬੈਦਾਂ ਚ ਆਖਿਰਕਾਰ ਲੈ ਦੇ ਕੇ ਏ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ)
ਦੇ ਦੇ ਲੈਣਾ ਲੈ ਲੈ ਦੇਣਾ ਨਰਕਿ ਸੁਰਗਿ ਅਵਤਾਰ ॥
dhe dhe lainaa lai lai dhenaa narak surag avataar ||
ਉਤਮ ਮਧਿਮ ਜਾਤੀਂ ਜਿਨਸੀ ਭਰਮਿ ਭਵੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥
autam madhim jaatee(n) jinasee bharam bhavai sa(n)saar ||
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਾਣੀ ਤਤੁ ਵਖਾਣੀ ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚਿ ਆਈ ॥
a(n)mirat baanee tat vakhaanee giaan dhiaan vich aaiee ||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਖੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਤੀ ਸੁਰਤਂੀ ਕਰਮਿ ਧਿਆਈ ॥
gurmukh aakhee gurmukh jaatee surata(n)ee karam dhiaaiee ||
ਹੁਕਮੁ ਸਾਜਿ ਹੁਕਮੈ ਵਿਚਿ ਰਖੈ ਹੁਕਮੈ ਅੰਦਰਿ ਵੇਖੈ ॥
hukam saaj hukamai vich rakhai hukamai a(n)dhar vekhai ||
ਨਾਨਕ ਅਗਹੁ ਹਉਮੈ ਤੁਟੈ ਤਾਂ ਕੋ ਲਿਖੀਐ ਲੇਖੈ ॥੧॥
naanak agahu haumai tuTai taa(n) ko likheeaai lekhai ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਬੇਦੁ ਪੁਕਾਰੇ ਪੁੰਨੁ ਪਾਪੁ ਸੁਰਗ ਨਰਕ ਕਾ ਬੀਉ ॥
bedh pukaare pu(n)n paap surag narak kaa beeau ||
ਜੋ ਬੀਜੈ ਸੋ ਉਗਵੈ ਖਾਂਦਾ ਜਾਣੈ ਜੀਉ ॥
jo beejai so ugavai khaa(n)dhaa jaanai jeeau ||
ਗਿਆਨੁ ਸਲਾਹੇ ਵਡਾ ਕਰਿ ਸਚੋ ਸਚਾ ਨਾਉ ॥
giaan salaahe vaddaa kar sacho sachaa naau ||
ਸਚੁ ਬੀਜੈ ਸਚੁ ਉਗਵੈ ਦਰਗਹ ਪਾਈਐ ਥਾਉ ॥
sach beejai sach ugavai dharageh paieeaai thaau ||