ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੫
Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 5 — line-by-line, GurMatt-based meanings (8 approved)
📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekhਨਾਨਕ ਆਖਣਿ ਸਭੁ ਕੋ ਆਖੈ ਇਕ ਦੂ ਇਕੁ ਸਿਆਣਾ ॥
naanak aakhan sabh ko aakhai ik dhoo ik siaanaa ||
As soon as Nanak asked, everyone from the gathering of Yogi Monks start giving (speculative) answers to Nanak, and everybody tried to be wiser than another.
ਵਡਾ ਸਾਹਿਬੁ ਵਡੀ ਨਾਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਕਾ ਹੋਵੈ ॥
vaddaa saahib vaddee naiee keetaa jaa kaa hovai ||
(Then Nanak said that) The Lord is too Great who's will is the cause of happening, requires great humbleness. (signaling that is ok if we don't know when and how He generated the world, and we knowing that won't serve any purpose other than fodder for ego and if someone want to create another world and become God)
ਨਾਨਕ ਜੇ ਕੋ ਆਪੌ ਜਾਣੈ ਅਗੈ ਗਇਆ ਨ ਸੋਹੈ ॥੨੧॥
naanak je ko aapau jaanai agai giaa na sohai ||21||
Than Nanak said, and if someone claimed to know (even in the name of God), that person shall not be decorated in the world hereafter (as his answer may turn false later with newer information) .
ਪਾਤਾਲਾ ਪਾਤਾਲ ਲਖ ਆਗਾਸਾ ਆਗਾਸ ॥
paataalaa paataal lakh aagaasaa aagaas ||
There are hundreds of thousands (a way to say countless) layers over layers below and above.
ਓੜਕ ਓੜਕ ਭਾਲਿ ਥਕੇ ਵੇਦ ਕਹਨਿ ਇਕ ਵਾਤ ॥
oRak oRak bhaal thake vedh kahan ik vaat ||
In trying to search the limits and bounds of existence, people have grown weary (without success), Hindu Vedas also tried to give there own opinion.
ਸਹਸ ਅਠਾਰਹ ਕਹਨਿ ਕਤੇਬਾ ਅਸੁਲੂ ਇਕੁ ਧਾਤੁ ॥
sahas aThaareh kahan katebaa asuloo ik dhaat ||
The Semitic scriptures say that there are eighteen thousand worlds, but in reality there is only One essence or fundamental beneath all the limitless possibilities.
ਲੇਖਾ ਹੋਇ ਤ ਲਿਖੀਐ ਲੇਖੈ ਹੋਇ ਵਿਣਾਸੁ ॥
lekhaa hoi ta likheeaai lekhai hoi vinaas ||
One can only write about it if one knows (means no one can actually write exactly), and if someone try to write, it will become obsolete and useless in future.
ਨਾਨਕ ਵਡਾ ਆਖੀਐ ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਆਪੁ ॥੨੨॥
naanak vaddaa aakheeaai aape jaanai aap ||22||
Nanak says, that's i call Him the Greatest! As Only He Himself knows when and how He fashioned the whole existence.
ਸਾਲਾਹੀ ਸਾਲਾਹਿ ਏਤੀ ਸੁਰਤਿ ਨ ਪਾਈਆ ॥
saalaahee saalaeh etee surat na paieeaa ||
ਨਦੀਆ ਅਤੈ ਵਾਹ ਪਵਹਿ ਸਮੁੰਦਿ ਨ ਜਾਣੀਅਹਿ ॥
nadheeaa atai vaeh paveh samu(n)dh na jaane'eeh ||
ਸਮੁੰਦ ਸਾਹ ਸੁਲਤਾਨ ਗਿਰਹਾ ਸੇਤੀ ਮਾਲੁ ਧਨੁ ॥
samu(n)dh saeh sulataan girahaa setee maal dhan ||
ਕੀੜੀ ਤੁਲਿ ਨ ਹੋਵਨੀ ਜੇ ਤਿਸੁ ਮਨਹੁ ਨ ਵੀਸਰਹਿ ॥੨੩॥
keeRee tul na hovanee je tis manahu na veesareh ||23||
ਅੰਤੁ ਨ ਸਿਫਤੀ ਕਹਣਿ ਨ ਅੰਤੁ ॥
a(n)t na sifatee kahan na a(n)t ||
ਅੰਤੁ ਨ ਕਰਣੈ ਦੇਣਿ ਨ ਅੰਤੁ ॥
a(n)t na karanai dhen na a(n)t ||
ਅੰਤੁ ਨ ਵੇਖਣਿ ਸੁਣਣਿ ਨ ਅੰਤੁ ॥
a(n)t na vekhan sunan na a(n)t ||
ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਕਿਆ ਮਨਿ ਮੰਤੁ ॥
a(n)t na jaapai kiaa man ma(n)t ||
ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਕੀਤਾ ਆਕਾਰੁ ॥
a(n)t na jaapai keetaa aakaar ||
ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਪਾਰਾਵਾਰੁ ॥
a(n)t na jaapai paaraavaar ||
ਅੰਤ ਕਾਰਣਿ ਕੇਤੇ ਬਿਲਲਾਹਿ ॥
a(n)t kaaran kete bilalaeh ||
ਤਾ ਕੇ ਅੰਤ ਨ ਪਾਏ ਜਾਹਿ ॥
taa ke a(n)t na paae jaeh ||
ਏਹੁ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਇ ॥
eh a(n)t na jaanai koi ||
ਬਹੁਤਾ ਕਹੀਐ ਬਹੁਤਾ ਹੋਇ ॥
bahutaa kaheeaai bahutaa hoi ||
ਵਡਾ ਸਾਹਿਬੁ ਊਚਾ ਥਾਉ ॥
vaddaa saahib uoochaa thaau ||
ਊਚੇ ਉਪਰਿ ਊਚਾ ਨਾਉ ॥
uooche upar uoochaa naau ||
ਏਵਡੁ ਊਚਾ ਹੋਵੈ ਕੋਇ ॥
evadd uoochaa hovai koi ||
ਤਿਸੁ ਊਚੇ ਕਉ ਜਾਣੈ ਸੋਇ ॥
tis uooche kau jaanai soi ||
ਜੇਵਡੁ ਆਪਿ ਜਾਣੈ ਆਪਿ ਆਪਿ ॥
jevadd aap jaanai aap aap ||
ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਕਰਮੀ ਦਾਤਿ ॥੨੪॥
naanak nadharee karamee dhaat ||24||
ਬਹੁਤਾ ਕਰਮੁ ਲਿਖਿਆ ਨਾ ਜਾਇ ॥
bahutaa karam likhiaa naa jai ||
ਵਡਾ ਦਾਤਾ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਇ ॥
vaddaa dhaataa til na tamai ||
ਕੇਤੇ ਮੰਗਹਿ ਜੋਧ ਅਪਾਰ ॥
kete ma(n)geh jodh apaar ||
ਕੇਤਿਆ ਗਣਤ ਨਹੀ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ketiaa ganat nahee veechaar ||
ਕੇਤੇ ਖਪਿ ਤੁਟਹਿ ਵੇਕਾਰ ॥
kete khap tuTeh vekaar ||
ਕੇਤੇ ਲੈ ਲੈ ਮੁਕਰੁ ਪਾਹਿ ॥
kete lai lai mukar paeh ||
ਕੇਤੇ ਮੂਰਖ ਖਾਹੀ ਖਾਹਿ ॥
kete moorakh khaahee khaeh ||
ਕੇਤਿਆ ਦੂਖ ਭੂਖ ਸਦ ਮਾਰ ॥
ketiaa dhookh bhookh sadh maar ||
ਏਹਿ ਭਿ ਦਾਤਿ ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਰ ॥
eh bh dhaat teree dhaataar ||
ਬੰਦਿ ਖਲਾਸੀ ਭਾਣੈ ਹੋਇ ॥
ba(n)dh khalaasee bhaanai hoi ||
ਹੋਰੁ ਆਖਿ ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥
hor aakh na sakai koi ||
ਜੇ ਕੋ ਖਾਇਕੁ ਆਖਣਿ ਪਾਇ ॥
je ko khaik aakhan pai ||
ਓਹੁ ਜਾਣੈ ਜੇਤੀਆ ਮੁਹਿ ਖਾਇ ॥
oh jaanai jeteeaa muh khai ||
ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ॥
aape jaanai aape dhei ||
ਆਖਹਿ ਸਿ ਭਿ ਕੇਈ ਕੇਇ ॥
aakheh s bh keiee kei ||
ਜਿਸ ਨੋ ਬਖਸੇ ਸਿਫਤਿ ਸਾਲਾਹ ॥
jis no bakhase sifat saalaeh ||
ਨਾਨਕ ਪਾਤਿਸਾਹੀ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ॥੨੫॥
naanak paatisaahee paatisaahu ||25||
ਅਮੁਲ ਗੁਣ ਅਮੁਲ ਵਾਪਾਰ ॥
amul gun amul vaapaar ||
ਅਮੁਲ ਵਾਪਾਰੀਏ ਅਮੁਲ ਭੰਡਾਰ ॥
amul vaapaare'e amul bha(n)ddaar ||
ਅਮੁਲ ਆਵਹਿ ਅਮੁਲ ਲੈ ਜਾਹਿ ॥
amul aaveh amul lai jaeh ||
ਅਮੁਲ ਭਾਇ ਅਮੁਲਾ ਸਮਾਹਿ ॥
amul bhai amulaa samaeh ||
ਅਮੁਲੁ ਧਰਮੁ ਅਮੁਲੁ ਦੀਬਾਣੁ ॥
amul dharam amul dheebaan ||
ਅਮੁਲੁ ਤੁਲੁ ਅਮੁਲੁ ਪਰਵਾਣੁ ॥
amul tul amul paravaan ||
ਅਮੁਲੁ ਬਖਸੀਸ ਅਮੁਲੁ ਨੀਸਾਣੁ ॥
amul bakhasees amul neesaan ||
ਅਮੁਲੁ ਕਰਮੁ ਅਮੁਲੁ ਫੁਰਮਾਣੁ ॥
amul karam amul furamaan ||
ਅਮੁਲੋ ਅਮੁਲੁ ਆਖਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥
amulo amul aakhiaa na jai ||
ਆਖਿ ਆਖਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥
aakh aakh rahe liv lai ||
ਆਖਹਿ ਵੇਦ ਪਾਠ ਪੁਰਾਣ ॥
aakheh vedh paaTh puraan ||
ਆਖਹਿ ਪੜੇ ਕਰਹਿ ਵਖਿਆਣ ॥
aakheh paRe kareh vakhiaan ||
ਆਖਹਿ ਬਰਮੇ ਆਖਹਿ ਇੰਦ ॥
aakheh barame aakheh i(n)dh ||