ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੧੦੯੪
Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 1094 — line-by-line, GurMatt-based meanings (5 approved)
📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekhਆਇਆ ਓਹੁ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿ ਕੁਲ ਕਾ ਕਰੇ ਉਧਾਰੁ ॥
aaiaa oh paravaan hai j kul kaa kare udhaar ||
ਉਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸਫ਼ਲ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕੁਲ ਦਾ ਕਲਿਆਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਭਾਵ ਕਿ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ॥
Approved and successful is the descent of that mortal into this world, who emancipates their entire lineage—meaning, they connect their lineage with the Supreme as well.
ਅਗੈ ਜਾਤਿ ਨ ਪੁਛੀਐ ਕਰਣੀ ਸਬਦੁ ਹੈ ਸਾਰੁ ॥
agai jaat na puchheeaai karanee sabadh hai saar ||
ਅੱਗੇ (ਸੱਚੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿੱਚ) ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛੀ ਜਾਣੀ; ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਰਣੀ ਹੀ ਪਰਖੀ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਧਾਰ ਹੈ ॥
In the realms ahead (within the court of ultimate Truth), one's social status is never questioned; there, it is solely the mortal's active conduct that is evaluated, and alignment with the Shabad remains the supreme metric of worth.
ਹੋਰੁ ਕੂੜੁ ਪੜਣਾ ਕੂੜੁ ਕਮਾਵਣਾ ਬਿਖਿਆ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥
hor kooR paRanaa kooR kamaavanaa bikhiaa naal piaar ||
ਅਸਲੀ ਸੱਚ (ਗੁਰ/ਸ਼ਬਦ) ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨਾ ਕੇਵਲ ਮਾਇਆ (ਵਿਕਾਰਾਂ) ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਪਾਉਣਾ ਹੀ ਹੈ ॥
Apart from active contemplation of the Gur Shabad, acquiring any other form of knowledge or gathering the profits of false deeds is merely investing one's love in the toxic illusion of Maya.
ਅੰਦਰਿ ਸੁਖੁ ਨ ਹੋਵਈ ਮਨਮੁਖ ਜਨਮੁ ਖੁਆਰੁ ॥
a(n)dhar sukh na hoviee manmukh janam khuaar ||
ਮਨਮੁਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੀਮਤੀ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਵਿੱਚ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ॥
No inner peace can ever blossom within the self-willed Manmukh; they abandon their precious birth to the winds of endless illusion, leaving life utterly undone.
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਅਪਾਰਿ ॥੨॥
naanak naam rate se ubare gur kai het apaar ||2||
ਹੇ ਨਾਨਕ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸਲ ਨਾਮ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੰਗੇ ਗਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਬੇਅੰਤ ਪਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ॥
O Nanak, those who are completely dyed in the crimson of the true Naam, through their boundless love for the Eternal, break free from the matrix of worldly desire.
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਆਪੇ ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖਦਾ ਆਪੇ ਸਭੁ ਸਚਾ ॥
aape kar kar vekhadhaa aape sabh sachaa ||
ਜੋ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝੈ ਖਸਮ ਕਾ ਸੋਈ ਨਰੁ ਕਚਾ ॥
jo hukam na boojhai khasam kaa soiee nar kachaa ||
ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਇਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਸਚਾ ॥
jit bhaavai tit laidhaa gurmukh har sachaa ||
ਸਭਨਾ ਕਾ ਸਾਹਿਬੁ ਏਕੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਰਚਾ ॥
sabhanaa kaa saahib ek hai gur sabadhee rachaa ||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀਐ ਸਭਿ ਤਿਸ ਦੇ ਜਚਾ ॥
gurmukh sadhaa salaaheeaai sabh tis dhe jachaa ||
ਜਿਉ ਨਾਨਕ ਆਪਿ ਨਚਾਇਦਾ ਤਿਵ ਹੀ ਕੋ ਨਚਾ ॥੨੨॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥
jiau naanak aap nachaidhaa tiv hee ko nachaa ||22||1|| sudh ||
ਮਾਰੂ ਵਾਰ ਮਹਲਾ ੫ ਡਖਣੇ ਮਃ ੫
maaroo vaar mahalaa panjavaa ddakhane mahalaa panjavaa
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ikOankaar satigur prasaadh ||
ਤੂ ਚਉ ਸਜਣ ਮੈਡਿਆ ਡੇਈ ਸਿਸੁ ਉਤਾਰਿ ॥
too chau sajan maiddiaa ddeiee sis utaar ||
ਨੈਣ ਮਹਿੰਜੇ ਤਰਸਦੇ ਕਦਿ ਪਸੀ ਦੀਦਾਰੁ ॥੧॥
nain mahi(n)je tarasadhe kadh pasee dheedhaar ||1||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
ਨੀਹੁ ਮਹਿੰਜਾ ਤਊ ਨਾਲਿ ਬਿਆ ਨੇਹ ਕੂੜਾਵੇ ਡੇਖੁ ॥
neeh mahi(n)jaa tuoo naal biaa neh kooRaave ddekh ||
ਕਪੜ ਭੋਗ ਡਰਾਵਣੇ ਜਿਚਰੁ ਪਿਰੀ ਨ ਡੇਖੁ ॥੨॥
kapaR bhog ddaraavane jichar piree na ddekh ||2||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
ਉਠੀ ਝਾਲੂ ਕੰਤੜੇ ਹਉ ਪਸੀ ਤਉ ਦੀਦਾਰੁ ॥
auThee jhaaloo ka(n)taRe hau pasee tau dheedhaar ||
ਕਾਜਲੁ ਹਾਰ ਤਮੋਲ ਰਸੁ ਬਿਨੁ ਪਸੇ ਹਭਿ ਰਸ ਛਾਰੁ ॥੩॥
kaajal haar tamol ras bin pase habh ras chhaar ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਤੂ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਸਚੁ ਸਭੁ ਧਾਰਿਆ ॥
too sachaa saahib sach sach sabh dhaariaa ||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੀਤੋ ਥਾਟੁ ਸਿਰਜਿ ਸੰਸਾਰਿਆ ॥
gurmukh keeto thaaT siraj sa(n)saariaa ||
ਹਰਿ ਆਗਿਆ ਹੋਏ ਬੇਦ ਪਾਪੁ ਪੁੰਨੁ ਵੀਚਾਰਿਆ ॥
har aagiaa hoe bedh paap pu(n)n veechaariaa ||
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਬਿਸਥਾਰਿਆ ॥
brahamaa bisan mahes trai gun bisathaariaa ||
ਨਵ ਖੰਡ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਸਾਜਿ ਹਰਿ ਰੰਗ ਸਵਾਰਿਆ ॥
nav kha(n)dd pirathamee saaj har ra(n)g savaariaa ||
ਵੇਕੀ ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਅੰਤਰਿ ਕਲ ਧਾਰਿਆ ॥
vekee ja(n)t upai a(n)tar kal dhaariaa ||
ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਇ ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿਆ ॥
teraa a(n)t na jaanai koi sach sirajanahaariaa ||
ਤੂ ਜਾਣਹਿ ਸਭ ਬਿਧਿ ਆਪਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਸਤਾਰਿਆ ॥੧॥
too jaaneh sabh bidh aap gurmukh nisataariaa ||1||
ਡਖਣੇ ਮਃ ੫ ॥
ddakhane mahalaa panjavaa ||
ਜੇ ਤੂ ਮਿਤ੍ਰੁ ਅਸਾਡੜਾ ਹਿਕ ਭੋਰੀ ਨਾ ਵੇਛੋੜਿ ॥
je too mitr asaaddaRaa hik bhoree naa vechhoR ||
ਜੀਉ ਮਹਿੰਜਾ ਤਉ ਮੋਹਿਆ ਕਦਿ ਪਸੀ ਜਾਨੀ ਤੋਹਿ ॥੧॥
jeeau mahi(n)jaa tau mohiaa kadh pasee jaanee toh ||1||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
ਦੁਰਜਨ ਤੂ ਜਲੁ ਭਾਹੜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਮਰਿ ਜਾਹਿ ॥
dhurajan too jal bhaahaRee vichhoRe mar jaeh ||
ਕੰਤਾ ਤੂ ਸਉ ਸੇਜੜੀ ਮੈਡਾ ਹਭੋ ਦੁਖੁ ਉਲਾਹਿ ॥੨॥
ka(n)taa too sau sejaRee maiddaa habho dhukh ulaeh ||2||
ਮਃ ੫ ॥
mahalaa panjavaa ||
ਦੁਰਜਨੁ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਹੈ ਵੇਛੋੜਾ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ॥
dhurajan dhoojaa bhaau hai vechhoRaa haumai rog ||
ਸਜਣੁ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਜਿਸੁ ਮਿਲਿ ਕੀਚੈ ਭੋਗੁ ॥੩॥
sajan sachaa paatisaahu jis mil keechai bhog ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਤੂ ਅਗਮ ਦਇਆਲੁ ਬੇਅੰਤੁ ਤੇਰੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੈ ਕਉਣੁ ॥
too agam dhiaal bea(n)t teree keemat kahai kaun ||
ਤੁਧੁ ਸਿਰਜਿਆ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ਤੂ ਨਾਇਕੁ ਸਗਲ ਭਉਣ ॥
tudh sirajiaa sabh sa(n)saar too naik sagal bhaun ||
ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਕੋਇ ਨ ਜਾਣੈ ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਸਗਲ ਰਉਣ ॥
teree kudharat koi na jaanai mere Thaakur sagal raun ||
ਤੁਧੁ ਅਪੜਿ ਕੋਇ ਨ ਸਕੈ ਤੂ ਅਬਿਨਾਸੀ ਜਗ ਉਧਰਣ ॥
tudh apaR koi na sakai too abinaasee jag udharan ||