ਸੇਵਾਲੇਖ · SevaLekh › ਅੰਗ · Angs

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੧੩੫੦

Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 1350 — line-by-line, GurMatt-based meanings (10 approved)

📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekh
ਲੋਗਾ ਭਰਮਿ ਨ ਭੂਲਹੁ ਭਾਈ ॥
logaa bharam na bhoolahu bhaiee ||
ਖਾਲਿਕੁ ਖਲਕ ਖਲਕ ਮਹਿ ਖਾਲਿਕੁ ਪੂਰਿ ਰਹਿਓ ਸ੍ਰਬ ਠਾਂਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
khaalik khalak khalak meh khaalik poor rahio srab Thaa(n)iee ||1|| rahaau ||
ਮਾਟੀ ਏਕ ਅਨੇਕ ਭਾਂਤਿ ਕਰਿ ਸਾਜੀ ਸਾਜਨਹਾਰੈ ॥
maaTee ek anek bhaa(n)t kar saajee saajanahaarai ||
ਨਾ ਕਛੁ ਪੋਚ ਮਾਟੀ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਨਾ ਕਛੁ ਪੋਚ ਕੁੰਭਾਰੈ ॥੨॥
naa kachh poch maaTee ke bhaa(n)dde naa kachh poch ku(n)bhaarai ||2||
ਸਭ ਮਹਿ ਸਚਾ ਏਕੋ ਸੋਈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ਸਭੁ ਕਛੁ ਹੋਈ ॥
sabh meh sachaa eko soiee tis kaa keeaa sabh kachh hoiee ||
ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਨੈ ਸੁ ਏਕੋ ਜਾਨੈ ਬੰਦਾ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੩॥
hukam pachhaanai su eko jaanai ba(n)dhaa kaheeaai soiee ||3||
ਅਲਹੁ ਅਲਖੁ ਨ ਜਾਈ ਲਖਿਆ ਗੁਰਿ ਗੁੜੁ ਦੀਨਾ ਮੀਠਾ ॥
alahu alakh na jaiee lakhiaa gur guR dheenaa meeThaa ||
ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਮੇਰੀ ਸੰਕਾ ਨਾਸੀ ਸਰਬ ਨਿਰੰਜਨੁ ਡੀਠਾ ॥੪॥੩॥
keh kabeer meree sa(n)kaa naasee sarab nira(n)jan ddeeThaa ||4||3||
ਪ੍ਰਭਾਤੀ ॥
prabhaatee ||
ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਕਹਹੁ ਮਤ ਝੂਠੇ ਝੂਠਾ ਜੋ ਨ ਬਿਚਾਰੈ ॥
bedh kateb kahahu mat jhooThe jhooThaa jo na bichaarai ||
ਕਬੀਰ ਸਾਹਿਬ ਬਹੁਤ ਸਾਫ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਕੇ ਬੇਦ (ਚਾਰ ਵੇਦ ਆਦਿ ਸਰੂਤੀਆਂ ਸਿਮਰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥ) ਕਤੇਬ (ਕਿਤਾਬ ਕੁਰਾਣ ਜਾਂ ਉਸ ਅਬਰਾਹਮਿਕ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਿਤਾਬਾਂ) ਅਸਲ ‘ਸੱਚ’ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਮਤ-ਮਤਾਂਤਰ ਝੂਠੇ ਹੀ ਨੇ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਝੂਠਾ ਮਤਲਬ ਬੇਈਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਨਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਜਗਿਆਸੂ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਇਹਨਾਂ ਚਾਰ ਧਾਰਮਿਕ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੀ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ ਤੇ ਇਨਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿੱਖੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਫਤਰਾ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਬੀਰ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਗਲ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤਾਂ ‘ਮਤ’ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ‘ਨਕਾਰਾਤਮਕ' ਜਾਂ ਅਸਹਿਮਤੀ’(ਨਹੀਂ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ‘ਮੱਤ-ਮਤਾਂਤਰਾ’ ਲਈ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਜਿਵੇਂ :
”ਬੇਦ ਪੁਰਾਣ ਸਭੈ ਮਤ ਸੁਨਿ ਕੈ ਕਰੀ ਕਰਮ ਕੀ ਆਸਾ”
ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਏਥੇ ਅਰਥ ‘ਬੇਦ ਕਤੇਬ ਦੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚੂਠੈ ਕਹੋ’ ਹੀ ਬਣਦੇ ਨੇ। ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਬਾਰੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
Bhagat Kabir here in Guru Granth is saying very clearly that the Beda (the 4 Vedas and other earlier hindu texts) and the Kateb (the Qur'an or other religious books in that Abrahamic series) do not know anything about the true 'Real' and It is unknowable abstract, so all of Theological opinions are false at core level, and at the same time those who claim to be genuine seekers of Truth, but does not dare to go out of the boundary of these so called holy books are also false means dishonest!
ਜਉ ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਖੁਦਾਇ ਕਹਤ ਹਉ ਤਉ ਕਿਉ ਮੁਰਗੀ ਮਾਰੈ ॥੧॥
jau sabh meh ek khudhai kahat hau tau kiau muragee maarai ||1||
ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਮੁਤਾਬਕ ਸਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਏਹ ਕਲਮਾ ਪੜ ਹਲਾਲ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚਾੜ੍ਹਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਇਜ ਹੈ।
Note:- ਇਹ ਪੰਗਤੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਮੁਰਗੀ ਦੇ ਕਤਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਚ ਹਲਾਲ ਕਰ ਕੇ ਜਾਂ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ ‘ਰੱਬ/ਖੁਦਾ’ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਬੀਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਅੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਨੇ।
ਗੁਰਸਿੱਖ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ ਸਭ “ਕਰਤਾਰ” ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਰੂਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੈ।
{ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਝਟਕਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਕਲਮਾਂ ਪੜ੍ਹ ਹਲਾਲ ਕਰਨ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਹੈ}
ਮੁਲਾਂ ਕਹਹੁ ਨਿਆਉ ਖੁਦਾਈ ॥
mulaa(n) kahahu niaau khudhaiee ||
ਮੁਲਾਂ ਤੂੰ ਖੁਦਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਹ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਿਆ ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਂ ਨਿਆ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤੇਰੇ ਮਨ ਕਾ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
tere man kaa bharam na jaiee ||1|| rahaau ||
ਜਿਹਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇਰਾ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਆਪਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਭਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ! ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।
ਪਕਰਿ ਜੀਉ ਆਨਿਆ ਦੇਹ ਬਿਨਾਸੀ ਮਾਟੀ ਕਉ ਬਿਸਮਿਲਿ ਕੀਆ ॥
pakar jeeau aaniaa dheh binaasee maaTee kau bisamil keeaa ||
ਤੇਰੇ ਦੀਨ ਜਾਂ ਮਤ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਹ ਕਦੀ ਮਰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਹੁਣ ਜੋ ਤੂੰ ਬਲੀ ਦੇਣ ਜਾਂ ਹਲਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਬਾ ਕਰ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹਦੀ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਮਤਲਬ ਦੇਹ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਤੂੰ ਬਿਸਮਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਜੋਤਿ ਸਰੂਪ ਅਨਾਹਤ ਲਾਗੀ ਕਹੁ ਹਲਾਲੁ ਕਿਆ ਕੀਆ ॥੨॥
jot saroop anaahat laagee kahu halaal kiaa keeaa ||2||
ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੱਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਾਨ ਜਾਂ ਭਗਵਤ ਗੀਤਾ ਆਦਿ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਹ ਜਾਂ ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਏ ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੁਣ ਦੱਸ ਇੱਥੇ ਹਲਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਕਿਆ ਉਜੂ ਪਾਕੁ ਕੀਆ ਮੁਹੁ ਧੋਇਆ ਕਿਆ ਮਸੀਤਿ ਸਿਰੁ ਲਾਇਆ ॥
kiaa ujoo paak keeaa muh dhoiaa kiaa maseet sir laiaa ||
ਖੁਦਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਕੀ ਤੂੰ ਉਜੂ ਗੁਜਾਰ ਪਾਕ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਖਾਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਧੋਣ, ਮਸੀਤਾਂ ਚ ਜਾ ਕੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਜਾਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾਉਣ ਦਾ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਉ ਦਿਲ ਮਹਿ ਕਪਟੁ ਨਿਵਾਜ ਗੁਜਾਰਹੁ ਕਿਆ ਹਜ ਕਾਬੈ ਜਾਇਆ ॥੩॥
jau dhil meh kapaT nivaaj gujaarahu kiaa haj kaabai jaiaa ||3||
ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਦੁਵਿਧਾ ਕਾਰਨ ਕਪਟ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਅਤੇ ਹੱਜ ਕਾਬੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਤੂੰ ਨਾਪਾਕੁ ਪਾਕੁ ਨਹੀ ਸੂਝਿਆ ਤਿਸ ਕਾ ਮਰਮੁ ਨ ਜਾਨਿਆ ॥
too(n) naapaak paak nahee soojhiaa tis kaa maram na jaaniaa ||
ਤੈਨੂੰ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਨਾਪਾਕ ਮਤਲਬ ਚੂਠ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਾਕ ਅਸਲ ਚ ਹੈ ਕੀ ਇਹ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਹਦਾ ਭੇਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਭਿਸਤਿ ਤੇ ਚੂਕਾ ਦੋਜਕ ਸਿਉ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੪॥੪॥
keh kabeer bhisat te chookaa dhojak siau man maaniaa ||4||4||
ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਜਾਂ ਫਨਾਹ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਅਸਲ ਭਿਸ਼ਤ ਮਤਲਬ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ ਭਾਵ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦੀਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਲ ਅਧੀਨ ਬਣੀਆਂ ਜਨਤਾਂ ਦੇ ਦੋਜਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਜਬੂਰੀ ਵੱਸ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ।
ਨੋਟ : ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਸਵਰਗ ਨਰਕ, ਜੰਨਤ ਜਹੰਨਮ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਜਾਲ ਦੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਅਕਾਲ ਕਰਤੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਫਨਾਹ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੀ ਨਾ ਮਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਜਾ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਆਪਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਹੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੀ ॥
prabhaatee ||
ਸੁੰਨ ਸੰਧਿਆ ਤੇਰੀ ਦੇਵ ਦੇਵਾਕਰ ਅਧਪਤਿ ਆਦਿ ਸਮਾਈ ॥
su(n)n sa(n)dhiaa teree dhev dhevaakar adhapat aadh samaiee ||
ਸਿਧ ਸਮਾਧਿ ਅੰਤੁ ਨਹੀ ਪਾਇਆ ਲਾਗਿ ਰਹੇ ਸਰਨਾਈ ॥੧॥
sidh samaadh a(n)t nahee paiaa laag rahe saranaiee ||1||
ਲੇਹੁ ਆਰਤੀ ਹੋ ਪੁਰਖ ਨਿਰੰਜਨ ਸਤਿਗੁਰ ਪੂਜਹੁ ਭਾਈ ॥
leh aaratee ho purakh nira(n)jan satigur poojahu bhaiee ||
ਠਾਢਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਿਗਮ ਬੀਚਾਰੈ ਅਲਖੁ ਨ ਲਖਿਆ ਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
Thaaddaa brahamaa nigam beechaarai alakh na lakhiaa jaiee ||1|| rahaau ||
ਤਤੁ ਤੇਲੁ ਨਾਮੁ ਕੀਆ ਬਾਤੀ ਦੀਪਕੁ ਦੇਹ ਉਜੵਾਰਾ ॥
tat tel naam keeaa baatee dheepak dheh ujayeaaraa ||
ਜੋਤਿ ਲਾਇ ਜਗਦੀਸ ਜਗਾਇਆ ਬੂਝੈ ਬੂਝਨਹਾਰਾ ॥੨॥
jot lai jagadhees jagaiaa boojhai boojhanahaaraa ||2||
ਪੰਚੇ ਸਬਦ ਅਨਾਹਦ ਬਾਜੇ ਸੰਗੇ ਸਾਰਿੰਗਪਾਨੀ ॥
pa(n)che sabadh anaahadh baaje sa(n)ge saari(n)gapaanee ||
ਕਬੀਰ ਦਾਸ ਤੇਰੀ ਆਰਤੀ ਕੀਨੀ ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਿਰਬਾਨੀ ॥੩॥੫॥
kabeer dhaas teree aaratee keenee nira(n)kaar nirabaanee ||3||5||
ਪ੍ਰਭਾਤੀ ਬਾਣੀ ਭਗਤ ਨਾਮਦੇਵ ਜੀ ਕੀ
prabhaatee baanee bhagat naamadhev jee kee
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ikOankaar satigur prasaadh ||
ਮਨ ਕੀ ਬਿਰਥਾ ਮਨੁ ਹੀ ਜਾਨੈ ਕੈ ਬੂਝਲ ਆਗੈ ਕਹੀਐ ॥
man kee birathaa man hee jaanai kai boojhal aagai kaheeaai ||
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਰਾਮੁ ਰਵਾਂਈ ਮੈ ਡਰੁ ਕੈਸੇ ਚਹੀਐ ॥੧॥
a(n)tarajaamee raam ravaa(n)iee mai ddar kaise chaheeaai ||1||
ਬੇਧੀਅਲੇ ਗੋਪਾਲ ਗੋੁਸਾਈ ॥
bedheeale gopaal guosaiee ||
ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਰਵਿਆ ਸਰਬੇ ਠਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
meraa prabh raviaa sarabe Thaiee ||1|| rahaau ||
ਮਾਨੈ ਹਾਟੁ ਮਾਨੈ ਪਾਟੁ ਮਾਨੈ ਹੈ ਪਾਸਾਰੀ ॥
maanai haaT maanai paaT maanai hai paasaaree ||
ਮਾਨੈ ਬਾਸੈ ਨਾਨਾ ਭੇਦੀ ਭਰਮਤੁ ਹੈ ਸੰਸਾਰੀ ॥੨॥
maanai baasai naanaa bhedhee bharamat hai sa(n)saaree ||2||
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਏਹੁ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ਦੁਬਿਧਾ ਸਹਜਿ ਸਮਾਣੀ ॥
gur kai sabadh eh man raataa dhubidhaa sahaj samaanee ||