ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੬੪੪
Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 644 — line-by-line, GurMatt-based meanings (9 approved)
📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekhਧੰਧਾ ਕਰਤਿਆ ਨਿਹਫਲੁ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਨ ਵਸਾਇਆ ॥
dha(n)dhaa karatiaa nihafal janam gavaiaa sukhadhaataa man na vasaiaa ||
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾ ਕਉ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੧॥
naanak naam tinaa kau miliaa jin kau dhur likh paiaa ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
M: 3
ਘਰ ਹੀ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖਾ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥
ghar hee meh a(n)mrit bharapoor hai manmukhaa saadh na paiaa ||
ਨਾਮ-ਰੂਪੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ (ਘਰ) ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਮਨਮੁਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਹਉਮੈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਰਸ (ਸੁਆਦ) ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ॥
The ambrosial nectar of the Divine Name is fully permeating inside the heart (home) of every human being, but the self-willed individuals (Manmukhs) who follow their own minds cannot experience its flavor due to ignorance and ego.
ਜਿਉ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗੁ ਨ ਜਾਣੈ ਭ੍ਰਮਦਾ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥
jiau kasatooree mirag na jaanai bhramadhaa bharam bhulaiaa ||
ਜਿਵੇਂ ਕਸਤੂਰੀ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ (ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੁਗੰਧੀ ਨੂੰ) ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਭਟਕਣਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਭਾਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ॥
ਨੋਟ: ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਨਰ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪੇਟ (ਨਾਭੀ/ਧੁੰਨੀ) ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਗ੍ਰੰਥੀ (gland) ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ (Musk) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਨ ਇਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਸਤੂਰੀ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਧੁੰਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ
ਲੋਕ-ਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ:
ਮਨਮੋਹਕ ਖੁਸ਼ਬੂ: ਜਦੋਂ ਹਿਰਨ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰ ਭਾਲ: ਉਹ ਹਿਰਨ ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਸ਼ੂ-ਬੁੱਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬੇਚੈਨ ਭਟਕਣਾ: ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬੂਟੇ ਜਾਂ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਕੰਡੇਦਾਰ ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਥੱਕ ਕੇ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ: ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਖੀਰਲੇ ਸਾਹਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੱਕ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੁੰਨੀ (ਨਾਭੀ) ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਉਦਾਹਰਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ:
ਕਸਤੂਰੀ (ਖੁਸ਼ਬੂ) ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ("ਘਰ ਹੀ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ")। ਜੰਗਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮਾਇਆ ਹੈ: ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਪਦਾਰਥਾਂ, ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਨ ਮਨਮੁਖ ਮਨੁੱਖ ਹੈ: ਮਨਮੁਖ ਉਸ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਨੋਟ: ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਨਰ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪੇਟ (ਨਾਭੀ/ਧੁੰਨੀ) ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਗ੍ਰੰਥੀ (gland) ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਪਦਾਰਥ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਸਤੂਰੀ (Musk) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਨ ਇਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਲੱਭਣ ਲਈ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਸਤੂਰੀ ਇਸ ਦੀ ਹੀ ਧੁੰਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ
ਲੋਕ-ਕਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ:
ਮਨਮੋਹਕ ਖੁਸ਼ਬੂ: ਜਦੋਂ ਹਿਰਨ ਜਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰ ਭਾਲ: ਉਹ ਹਿਰਨ ਉਸ ਖੁਸ਼ਬੂ 'ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਸ਼ੂ-ਬੁੱਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਬੇਚੈਨ ਭਟਕਣਾ: ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬੂਟੇ ਜਾਂ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਕੰਡੇਦਾਰ ਝਾੜੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਥੱਕ ਕੇ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਲੀਅਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ: ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਅਖੀਰਲੇ ਸਾਹਾਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨੱਕ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਧੁੰਨੀ (ਨਾਭੀ) ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਤਾਂ ਸਦੀਵੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਉਦਾਹਰਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ:
ਕਸਤੂਰੀ (ਖੁਸ਼ਬੂ) ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ("ਘਰ ਹੀ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ")। ਜੰਗਲ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮਾਇਆ ਹੈ: ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨਾਮ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਕਰਮਕਾਂਡਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਪਦਾਰਥਾਂ, ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਨ ਮਨਮੁਖ ਮਨੁੱਖ ਹੈ: ਮਨਮੁਖ ਉਸ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ
Just as the musk deer is unaware of the fragrance hidden within its own navel and, driven by illusion, wanders through the forests searching for its source.
Note: Naturally, the male musk deer has a special gland near its abdomen (navel), inside which a highly valuable and intensely fragrant substance is formed, called musk (Kastoori).
The deer is drawn toward its fragrance and roams all around to find it, but remains unaware that this musk resides within its own navel.
According to folklore:
Captivating Fragrance: As the deer matures, a highly captivating and divine fragrance begins to emanate from its very own body.
The External Search: The deer becomes completely enchanted by this scent. However, possessing an animalistic intellect, it fails to understand that this fragrance belongs to no external object, but rather comes from deep within itself.
Restless Wandering: Thinking that this scent originates from some plant or bush in the forest, it begins to run frantically to locate its source. It wanders restlessly through dense forests, thorny bushes, and rugged mountains, injuring itself and ultimately collapsing from sheer exhaustion.
Realization of Reality: According to the story, when it is on its very last breaths and falls down exhausted, its nose moves close to its own navel. Only then does it realize that the treasure for whose scent it spent its entire life wandering through the forests had eternally existed right inside of it.
In Sri Guru Granth Sahib Ji, the state of the human mind is described through this popular metaphor:
The Musk (Fragrance) is the Divine Name (Naam) which resides within the heart of every human being ("The ambrosial nectar is fully permeating inside the home of the self").
The Forest is Worldly Illusion (Maya): Human beings keep searching for that Divine Name in external rituals, pilgrimages, material possessions, money, or relationships.
The Deer is the Self-Willed Person (Manmukh): Driven by delusion, the Manmukh continues to wander outwardly just like that deer.
Note: Naturally, the male musk deer has a special gland near its abdomen (navel), inside which a highly valuable and intensely fragrant substance is formed, called musk (Kastoori).
The deer is drawn toward its fragrance and roams all around to find it, but remains unaware that this musk resides within its own navel.
According to folklore:
Captivating Fragrance: As the deer matures, a highly captivating and divine fragrance begins to emanate from its very own body.
The External Search: The deer becomes completely enchanted by this scent. However, possessing an animalistic intellect, it fails to understand that this fragrance belongs to no external object, but rather comes from deep within itself.
Restless Wandering: Thinking that this scent originates from some plant or bush in the forest, it begins to run frantically to locate its source. It wanders restlessly through dense forests, thorny bushes, and rugged mountains, injuring itself and ultimately collapsing from sheer exhaustion.
Realization of Reality: According to the story, when it is on its very last breaths and falls down exhausted, its nose moves close to its own navel. Only then does it realize that the treasure for whose scent it spent its entire life wandering through the forests had eternally existed right inside of it.
In Sri Guru Granth Sahib Ji, the state of the human mind is described through this popular metaphor:
The Musk (Fragrance) is the Divine Name (Naam) which resides within the heart of every human being ("The ambrosial nectar is fully permeating inside the home of the self").
The Forest is Worldly Illusion (Maya): Human beings keep searching for that Divine Name in external rituals, pilgrimages, material possessions, money, or relationships.
The Deer is the Self-Willed Person (Manmukh): Driven by delusion, the Manmukh continues to wander outwardly just like that deer.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਤਜਿ ਬਿਖੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਖੁਆਇਆ ॥
a(n)mrit taj bikh sa(n)grahai karatai aap khuaaiaa ||
ਮਨਮੁਖ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਾਇਆ ਰੂਪੀ ਜ਼ਹਿਰ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਤਾਰ (ਪ੍ਰਭੂ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਿੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਖੁੰਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ॥
The self-willed individual (Manmukh) forsakes the life-giving ambrosial nectar of the Divine Name and continues to gather the poison of worldly illusion (Maya), because the Divine Supreme Himself has led them astray from the righteous path (until it is their turn).
ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੇ ਸੋਝੀ ਪਈ ਤਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥
gurmukh virale sojhee piee tinaa a(n)dhar braham dhikhaiaa ||
ਕਿਸੇ ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝ (ਸੋਝੀ) ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਆਪ ਵਿਖਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ॥
Only a rare Guru-oriented individual (Gurmukh) attains this understanding, and the Supreme Himself reveals His own Name within their very heart.
ਤਨੁ ਮਨੁ ਸੀਤਲੁ ਹੋਇਆ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ॥
tan man seetal hoiaa rasanaa har saadh aaiaa ||
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ (ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾਰਨ) ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ (ਰਸਨਾ) ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ॥
Their body and mind become calm and tranquil (due to the Supreme's love), and their tongue tastes the sublime bliss of the Divine Name.
ਸਬਦੇ ਹੀ ਨਾਉ ਊਪਜੈ ਸਬਦੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
sabadhe hee naau uoopajai sabadhe mel milaiaa ||
ਗੁਰ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਮੁ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ॥
It is only through the Gur Shabad (Word) that the Divine Name is manifested within the heart, and it is the Shabad itself that unites a person with the Name.
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਬਉਰਾਨਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥
bin sabadhai sabh jag bauraanaa birathaa janam gavaiaa ||
ਗੁਰ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ (ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ) ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ (ਬੇਕਾਰ) ਗੁਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ॥
Without the Gur Shabad (Word), the entire world goes mad (after worldly illusions) and wastes this human life in vain.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਹੈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ॥੨॥
a(n)mrit eko sabadh hai naanak gurmukh paiaa ||2||
ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ(ਜੋ ਕਦੇ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ), ਹੇ ਨਾਨਕ ਸਿਰਫ ਗੁਰਮੁਖ ਇਸ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ॥
The one Shabad (Word) alone is the Amrit (the nectar of immortality that never dies); O Nanak, only a Gur-oriented individual (Gurmukh) can attain it.
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਸੋ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਕਹੁ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਪਾਈਐ ॥
so har purakh aga(n)m hai kahu kit bidh paieeaai ||
ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਅਦ੍ਰਿਸਟੁ ਕਹੁ ਜਨ ਕਿਉ ਧਿਆਈਐ ॥
tis roop na rekh adhirasaT kahu jan kiau dhiaaieeaai ||
ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਹਰਿ ਅਗਮੁ ਕਿਆ ਕਹਿ ਗੁਣ ਗਾਈਐ ॥
nira(n)kaar nira(n)jan har agam kiaa keh gun gaieeaai ||
ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਆਪਿ ਸੁ ਹਰਿ ਮਾਰਗਿ ਪਾਈਐ ॥
jis aap bujhaae aap su har maarag paieeaai ||
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਵੇਖਾਲਿਆ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਪਾਈਐ ॥੪॥
gur poorai vekhaaliaa gur sevaa paieeaai ||4||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
ਜਿਉ ਤਨੁ ਕੋਲੂ ਪੀੜੀਐ ਰਤੁ ਨ ਭੋਰੀ ਡੇਹਿ ॥
jiau tan koloo peeReeaai rat na bhoree ddeh ||
ਜੀਉ ਵੰਞੈ ਚਉ ਖੰਨੀਐ ਸਚੇ ਸੰਦੜੈ ਨੇਹਿ ॥
jeeau va(n)n(j)ai chau kha(n)neeaai sache sa(n)dhaRai neh ||
ਨਾਨਕ ਮੇਲੁ ਨ ਚੁਕਈ ਰਾਤੀ ਅਤੈ ਡੇਹ ॥੧॥
naanak mel na chukiee raatee atai ddeh ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
ਸਜਣੁ ਮੈਡਾ ਰੰਗੁਲਾ ਰੰਗੁ ਲਾਏ ਮਨੁ ਲੇਇ ॥
sajan maiddaa ra(n)gulaa ra(n)g laae man lei ||
ਜਿਉ ਮਾਜੀਠੈ ਕਪੜੇ ਰੰਗੇ ਭੀ ਪਾਹੇਹਿ ॥
jiau maajeeThai kapaRe ra(n)ge bhee paaheh ||
ਨਾਨਕ ਰੰਗੁ ਨ ਉਤਰੈ ਬਿਆ ਨ ਲਗੈ ਕੇਹ ॥੨॥
naanak ra(n)g na utarai biaa na lagai keh ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਹਰਿ ਆਪਿ ਵਰਤੈ ਆਪਿ ਹਰਿ ਆਪਿ ਬੁਲਾਇਦਾ ॥
har aap varatai aap har aap bulaidhaa ||
ਹਰਿ ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਵਾਰਿ ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਦਾ ॥
har aape sirasaT savaar sir dha(n)dhai laidhaa ||
ਇਕਨਾ ਭਗਤੀ ਲਾਇ ਇਕਿ ਆਪਿ ਖੁਆਇਦਾ ॥
eikanaa bhagatee lai ik aap khuaaidhaa ||
ਇਕਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਇ ਇਕਿ ਉਝੜਿ ਪਾਇਦਾ ॥
eikanaa maarag pai ik ujhaR paidhaa ||
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਨਾਮੁ ਧਿਆਏ ਗੁਰਮੁਖਿ ਗੁਣ ਗਾਇਦਾ ॥੫॥
jan naanak naam dhiaae gurmukh gun gaidhaa ||5||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜੇ ਕੋ ਕਰੇ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥
satigur kee sevaa safal hai je ko kare chit lai ||
ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਵਣਾ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥
man chi(n)dhiaa fal paavanaa haumai vichahu jai ||
ਬੰਧਨ ਤੋੜੈ ਮੁਕਤਿ ਹੋਇ ਸਚੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
ba(n)dhan toRai mukat hoi sache rahai samai ||
ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਨਾਮੁ ਅਲਭੁ ਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
eis jag meh naam alabh hai gurmukh vasai man aai ||
ਨਾਨਕ ਜੋ ਗੁਰੁ ਸੇਵਹਿ ਆਪਣਾ ਹਉ ਤਿਨ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੧॥
naanak jo gur seveh aapanaa hau tin balihaarai jaau ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
ਮਨਮੁਖ ਮੰਨੁ ਅਜਿਤੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਲਗੈ ਜਾਇ ॥
manmukh ma(n)n ajit hai dhoojai lagai jai ||
ਤਿਸ ਨੋ ਸੁਖੁ ਸੁਪਨੈ ਨਹੀ ਦੁਖੇ ਦੁਖਿ ਵਿਹਾਇ ॥
tis no sukh supanai nahee dhukhe dhukh vihai ||
ਘਰਿ ਘਰਿ ਪੜਿ ਪੜਿ ਪੰਡਿਤ ਥਕੇ ਸਿਧ ਸਮਾਧਿ ਲਗਾਇ ॥
ghar ghar paR paR pa(n)ddit thake sidh samaadh lagai ||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਵਸਿ ਨ ਆਵਈ ਥਕੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥
eih man vas na aaviee thake karam kamai ||
ਭੇਖਧਾਰੀ ਭੇਖ ਕਰਿ ਥਕੇ ਅਠਿਸਠਿ ਤੀਰਥ ਨਾਇ ॥
bhekhadhaaree bhekh kar thake aThisaTh teerath nai ||