ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ ੯੫੬
Sri Guru Granth Sahib Ji, Ang 956 — line-by-line, GurMatt-based meanings (12 approved)
📖 ਸੇਵਾਲੇਖ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੋ · Open in SevaLekhਸਚੁ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੈ ਨਾਹੀ ਸੀਤਾ ਕਦੇ ਨ ਪਾਟੈ ॥
sach puraanaa hovai naahee seetaa kadhe na paaTai ||
ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੋ ਸਚਾ ਤਿਚਰੁ ਜਾਪੀ ਜਾਪੈ ॥੧॥
naanak saahib sacho sachaa tichar jaapee jaapai ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਸਚ ਕੀ ਕਾਤੀ ਸਚੁ ਸਭੁ ਸਾਰੁ ॥
sach kee kaatee sach sabh saar ||
ਘਾੜਤ ਤਿਸ ਕੀ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ॥
ghaaRat tis kee apar apaar ||
ਸਬਦੇ ਸਾਣ ਰਖਾਈ ਲਾਇ ॥
sabadhe saan rakhaiee lai ||
ਗੁਣ ਕੀ ਥੇਕੈ ਵਿਚਿ ਸਮਾਇ ॥
gun kee thekai vich samai ||
ਤਿਸ ਦਾ ਕੁਠਾ ਹੋਵੈ ਸੇਖੁ ॥
tis dhaa kuThaa hovai sekh ||
ਲੋਹੂ ਲਬੁ ਨਿਕਥਾ ਵੇਖੁ ॥
lohoo lab nikathaa vekh ||
ਹੋਇ ਹਲਾਲੁ ਲਗੈ ਹਕਿ ਜਾਇ ॥
hoi halaal lagai hak jai ||
ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਦੀਦਾਰਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥
naanak dhar dheedhaar samai ||2||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਕਮਰਿ ਕਟਾਰਾ ਬੰਕੁੜਾ ਬੰਕੇ ਕਾ ਅਸਵਾਰੁ ॥
kamar kaTaaraa ba(n)kuRaa ba(n)ke kaa asavaar ||
ਗਰਬੁ ਨ ਕੀਜੈ ਨਾਨਕਾ ਮਤੁ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥੩॥
garab na keejai naanakaa mat sir aavai bhaar ||3||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਸੋ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਬਦਿ ਮਿਲੈ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲੈ ॥
so satasa(n)gat sabadh milai jo gurmukh chalai ||
ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ॥
sach dhiaain se sache jin har kharach dhan palai ||
ਭਗਤ ਸੋਹਨਿ ਗੁਣ ਗਾਵਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਅਚਲੈ ॥
bhagat sohan gun gaavadhe gurmat achalai ||
ਰਤਨ ਬੀਚਾਰੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭਲੈ ॥
ratan beechaar man vasiaa gur kai sabadh bhalai ||
ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੯॥
aape mel milaidhaa aape dhei vaddiaaiee ||19||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa teejaa ||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩
Salok M: 3
ਆਸਾ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਕੋਇ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥
aasaa a(n)dhar sabh ko koi niraasaa hoi ||
ਸਾਰੇ ਜੀਵ (ਦੁਨਿਆਵੀ) ਆਸਾਂ ਅੰਦਰ ਜਿਓੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ (ਦੁਨੀਆਦਾਰੀ) ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਭਾਵ ਕਿ ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲ ਮਕਸਦ ਟੋਲਦਾ ਹੈ) ॥
While humanity wanders entangled in worldly expectations, rare is the seeker who detaches from earthly illusions to uncover the ultimate meaning of life.
ਨਾਨਕ ਜੋ ਮਰਿ ਜੀਵਿਆ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥
naanak jo mar jeeviaa sahilaa aaiaa soi ||1||
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ ਅਤੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਆਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਰ ਕੇ (ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ) ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ॥
Nanak speaks: the arrival of that being is highly exalted who puts to death the false ego while breathing. Awakening to the Truth of the Divine's Name, they alone achieve the glorious victory of human life.
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa teejaa ||
ਮਃ ੩
M: 3
ਨਾ ਕਿਛੁ ਆਸਾ ਹਥਿ ਹੈ ਕੇਉ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥
naa kichh aasaa hath hai keau niraasaa hoi ||
ਇਸ ਦੁਨਿਆਵੀ ਆਸਾ (ਲਾਲਸਾ) ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
What is within the grasp of this mortal ambition that you should fall into despair? It holds no sovereign power over you.
ਕਿਆ ਕਰੇ ਏਹ ਬਪੁੜੀ ਜਾਂ ਭੋੁਲਾਏ ਸੋਇ ॥੨॥
kiaa kare eh bapuRee jaa(n) bhuolaae soi ||2||
ਇਹ ਵਿਚਾਰੀ (ਆਸ/ਲਾਲਸਾ) ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ (ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਭਵਾ) ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ॥
What power does this wretched longing possess, when it is the Supreme who casts the mind into delusion, causing it to wander from His Divine Will?
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਪਉੜੀ ॥
Pauri ॥
ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ॥
dhirag jeevan sa(n)saar sache naam bin ||
ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਊਣਾ (ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਦੁਨਿਆਵੀ ਆਸਾਂ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੀਵਨ ਲੰਘਾ ਦੇਣਾ) ਫਿਟਕਾਰ-ਯੋਗ ਹੈ ॥
Worthless is the breath drawn in this universe without searching for the Divine Name; a life surrendered entirely to the shadow of worldly illusion and craving is but an empty, condemned pursuit.
ਪ੍ਰਭੁ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰ ਨਿਹਚਲੁ ਏਹੁ ਧਨੁ ॥
prabh dhaataa dhaataar nihachal eh dhan ||
ਕਰਤਾਰ ਆਪ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾਰ ਹੈ (ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ), ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਇਹ ਦੌਲਤ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਧਨ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ (ਜੋ ਕਦੇ ਖ਼ਤਮ ਜਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ) ॥
The Divine is the supreme and boundless Benefactor to all; the Divine opulence of His Holy Name is an everlasting fortune that can never diminish, exhaust, or fade away.
ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਆਰਾਧੇ ਨਿਰਮਲੁ ਸੋਇ ਜਨੁ ॥
saas saas aaraadhe niramal soi jan ||
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹਰੇਕ ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਉਂਦੇ) ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ (ਨਿਰਮਲ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ) ਹਨ ॥
The seekers who adore the Divine with every passing breath, never letting their awareness slip from His remembrance for an instant, embody ultimate purity.
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਅਗਮੁ ਰਸਨਾ ਏਕੁ ਭਨੁ ॥
a(n)tarajaamee agam rasanaa ek bhan ||
ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਉਸ ਇੱਕ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਜਪ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ (ਅੰਤਰਜਾਮੀ) ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਅਗਮੁ (ਜੀਵ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਅਗਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ) ਹੈ ॥
Let your voice vibrate with the Name of the Divine alone—the All-Knowing Knower of hearts. While no mortal mind can grasp His infinite vastness, His Grace dissolves every barrier, revealing His presence within.
ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬਤਿ ਨਾਨਕੁ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥੨੦॥
rav rahiaa sarabat naanak bal jaiee ||20||
ਉਹ ਇੱਕ ਕਰਤਾਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਣ-ਕਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ (ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ); ਨਾਨਕ ਅਜਿਹੇ ਸਰਬ-ਕਲਾ ਸਮਰਥ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਰਮੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਲਿਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ॥
Shining through all creation, the Divine is present everywhere; unto that Sovereign Divine of all powers, who vibrates within every element, Nanak offers his entire being.
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa pehilaa ||
ਸਰਵਰ ਹੰਸ ਧੁਰੇ ਹੀ ਮੇਲਾ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਣਾ ॥
saravar ha(n)s dhure hee melaa khasamai evai bhaanaa ||
ਸਰਵਰ ਅੰਦਰਿ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਸੋ ਹੰਸਾ ਕਾ ਖਾਣਾ ॥
saravar a(n)dhar heeraa motee so ha(n)saa kaa khaanaa ||
ਬਗੁਲਾ ਕਾਗੁ ਨ ਰਹਈ ਸਰਵਰਿ ਜੇ ਹੋਵੈ ਅਤਿ ਸਿਆਣਾ ॥
bagulaa kaag na rahiee saravar je hovai at siaanaa ||
ਓਨਾ ਰਿਜਕੁ ਨ ਪਇਓ ਓਥੈ ਓਨੑਾ ਹੋਰੋ ਖਾਣਾ ॥
onaa rijak na pio othai on(h)aa horo khaanaa ||
ਸਚਿ ਕਮਾਣੈ ਸਚੋ ਪਾਈਐ ਕੂੜੈ ਕੂੜਾ ਮਾਣਾ ॥
sach kamaanai sacho paieeaai kooRai kooRaa maanaa ||
ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੌ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨਾ ਧੁਰੇ ਪੈਯਾ ਪਰਵਾਣਾ ॥੧॥
naanak tin kau satigur miliaa jinaa dhure paiyaa paravaanaa ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa pehilaa ||
ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਉਜਲਾ ਜੇ ਕੋ ਚਿਤਿ ਕਰੇਇ ॥
saahib meraa ujalaa je ko chit karei ||
ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜੋ ਦੇਇ ॥
naanak soiee seveeaai sadhaa sadhaa jo dhei ||
ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥
naanak soiee seveeaai jit seviaai dhukh jai ||
ਅਵਗੁਣ ਵੰਞਨਿ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥੨॥
avagun va(n)n(j)n gun raveh man sukh vasai aai ||2||
ਪਉੜੀ ॥
pauRee ||
ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ॥
aape aap varatadhaa aap taaRee laieean ||
ਆਪੇ ਹੀ ਉਪਦੇਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤੀਆਈਅਨੁ ॥
aape hee upadhesadhaa gurmukh pateeaaieean ||
ਇਕਿ ਆਪੇ ਉਝੜਿ ਪਾਇਅਨੁ ਇਕਿ ਭਗਤੀ ਲਾਇਅਨੁ ॥
eik aape ujhaR paian ik bhagatee laian ||
ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਬੁਝਸੀ ਆਪੇ ਨਾਇ ਲਾਈਅਨੁ ॥
jis aap bujhaae so bujhasee aape nai laieean ||
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥
naanak naam dhiaaieeaai sachee vaddiaaiee ||21||1|| sudh ||